ΤΑ ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΛΑΔΑΣ

Τις πληροφορίες μας έδωσε ο Παναγιώτης Μαργέτας που δούλευε από μικρό παιδί στο ναυπηγείο του πατέρα του.

Εγώ έμαθα την τέχνη στο Ναυπηγείο του πατέρα μου. Ο πατέρας μου είχε μάθει την τέχνη στις Σπέτσες από Συριανό μάστορα, τον Μιχάλη Πάχο. Το 1935 συνεταιρίστηκαν και άνοιξαν το πρώτο ναυπηγείο στην Κοιλάδα, Το Ναυπηγείο μεταφέρθηκε τον καιρό του πολέμου στις Σπέτσες και μετά τον πόλεμο 1952-1953 γύρισε και άνοιξε ο πατέρας μου πάλι το ναυπηγείο στην Κοιλάδα. Από το ναυπηγείο του πατέρα μου πέρασαν και μαθητευόμενοι νεότεροι καραβομαραγκοί όπως ο Ντίνος Κορακής, ο Γιώργος Βρονταμίτης, ο Ηλίας Βρονταμίτης, ο Μίμης Μπασιμακόπουλος, ο Γιάννης Λέκκας και άλλοι.
Ο πατέρας μου δούλευε μονόχναρο, αλλά φημιζόταν κυρίως για το «μάτι» του δηλ. για την παρατηρητικότητά του στο φουρμάρισμα κυρίως. Όλοι το λένε πως ήταν σπουδαίος μάστορας. Είχε «κτίσει» σκαριά παντός τύπου: τρεχαντήρια, γάιτες, κούντουλες κ.ά. Το μεγαλύτερο σκαρί που είχαμε φτιάξει ήταν 17μ.
Τα σκαριά έπρεπε να ‘ναι καλοτάξιδα, να έχουν καλά βαθικά, αλλά και όμορφα. Δεν επιτρεπόταν να μπει ξύλο β’ διαλογής. Ο πατέρας μου έλεγε: « Εγώ είμαι τεχνίτης, δεν είμαι έμπορος. Από τα δικά μου χέρια δεν θα βγει σκαρί που να μην είναι όπως το θέλω».
Τα μηχανήματα και τα μέσα ήταν λιγοστά τότε. Όλα σχεδόν γίνονταν με το χέρι και με τα παραδοσιακά εργαλεία. Μέχρι το 1965 δεν είχαμε ούτε ηλεκτρικό ρεύμα στην Κοιλάδα.